Këshilla e mualimit!

 Një ditë mualimit

nxënësi i ishte afruar

shenjat e shqetësimit

fytyrën e tij e kishin mbuluar.

Shumë hadithe sot

ai s’kishte mësuar

ishte penduar te i Madhi Zot

pasi që kishte mëkatuar.

Mësuesi i mençur,

e vëren me kujdes,

nxënësin e tij të hutuar,

që kishte ardhur për ders.

Ashtu si duhet,

ai s’ishte përgatitur,

pasi që siç thuhet,

në haram syri i kishte ikur.

I kanë kujtuar: talebul ilm ti je,

të gjithë të kanë këshilluar,

përqëndrohu në fe,

në Xhennet ke për të shkuar.

I afrohet mësuesi,

o nxënësi im, ai i thot’,

në sytë e tu pakënaqësi,

unë po shoh sot.

Ç’farë ke kështu,

ti mua më trego,

unë jam për ty këtu,

të të këshilloj.

O i dashur mualim,

Jam fort i shqetësuar,

Disa hadithe unë kam harruar,

a mos ndodh kjo pse kam mëkatuar?

Mualimi i qetë,

mendjeprehtësi të madhe tregoi,

nxënësin e tij të urtë,

e mori dhe e këshilloi.

Ai me plot urtësi,

e mori e ia tha ca fjalë,

nxënësit të tij,

që do jetë një thesarë.

O biri im! Këtë që ti mëson,

Allahu gjithëkujt s’ia dhuron.

I tha: Mësuesit tanë,

kur na kanë mësuar,

një këshillë na kanë lënë,

e kur për të mos e harruar.

Ata ngritnin zërin me plot ton,

thonin dituria është dritë,

E mëkatari atë s’e meriton.

O nxënësi im,

që hadithit i shërben,

fytyra jote plot shkëlqim,

një mësim më len.

Te Allahu duhet penduar,

Ai ka për të na mëshiruar.

Allahu robërve të Vet të sinqertë,

shpërblime i ka premtuar,

Xhennetet në Përjetësi,

e fytyra të ndritura me plot nur e shkëlqësi.

 

Nga: Mirsim Maliqi, Kumanovë më 31.10.2007

 

P/S: Inspiruar nga ngjarja e Imam Shafiut dhe këshilla e mësuesit të tij, Vekiut… Me disa ndryshime, kështu si më lartë ngjajshëm qe rasti i Imam Shafiut, Allahu e pastë në mëshirën e Tij! Aty ku kam gabuar, lus Allahun azze ue xhele të më falë!